Day 150! (NL)

Hallo daar allemaal!

We hebben alweer een volgende mijlpaal bereikt! 150 dagen is het ondertussen geleden dat we het nieuwe jaar hebben ingezet. Voor mij wilt dat zeggen dat ik al 150 dagen opeenvolgend aan het rondreizen ben. Het begint hier dan ook stilletjes aan een hele opstapeling van slaapplaatsen, vliegtuigen, ervaringen en zelfs landen te worden. Ik probeer het allemaal goed bij te houden, maar ik voel dat sommige lijstjes nu toch wel echt lang beginnen te worden. En het best van al? Er is helemaal nog geen einde in zicht!

Na de eerste vijf weken met veel energie vijf landen in Zuidoost-Azië te doorkruisen moest ik toch even schrikken toen ik aan het eind van mijn drie maanden trip in Australië kwam. Ik was al meer dan 4 maanden aan het rondreizen en had zelfs op die drie maanden in Australië niet eens gezien wat er gepland stond. In plaats van verder te reizen naar Nieuw-Zeeland is er toen de beslissing gevallen om terug te gaan naar Australië om de rest van de planning af te maken. Bij die beslissing kwam er helaas een probleem kijken. Mijn budget is helemaal niet uitgerekend op een terugkeer naar Australië, laat staan daarna nog verder te reizen naar Nieuw-Zeeland. De enige oplossing die ik hiervoor heb gevonden is een tijdje te werken in Australië en wat geld te sparen om de rest van dit land te verkennen en de andere landen die ook nog op het lijstje staan. Maar ik kon toch helemaal niet beginnen werken na vier maanden rondreizen, dat zou wel heel snel zijn? En daar kwam Indonesië opeens mee op de planning! Hoe lang? Wel op zijn minst twee maanden zodat ik toch de eerste 6 maanden van mijn reis zou kunnen rondreizen! En laat nu het toeval bestaan dat vandaag op 150 dagen die reis door midden wordt gedeeld. Vanavond terug het vliegtuig op en na drie weken Java en een weekje Bali start ik morgen dag 151 in Sumatra.

Werken in Australië? Wat wilt dat nu precies zeggen? Voor jullie betekent dat vooral dat iedereen meer dan welkom is om mij de volgende maanden (vanaf exact 1 juli) te komen bezoeken in Melbourne! Voor mij wilt dat zeggen dat ik wellicht (als alles goed gaat) in de rest van 2019 niet meer op Belgische bodem zal landen. Hoe lang ik in totaal zal wegblijven is nog niet geweten maar met een tijdje te werken en wat verder te reizen zal het dus niet meer voor dit jaar zijn. Moest het nu eventueel (kan altijd, je weet maar nooit) niet lukken om Melbourne te bezoeken dit jaar ben ik natuurlijk maar zo ver weg als je zelf wilt. Ik blijf steeds actief op onze gekende sociale media moest je mij een keertje willen bellen om welke reden dan ook, altijd welkom! Het kan soms afhankelijk van de tijdzone en hoe mijn dagen eruitzien eventjes duren, maar ik probeer mijn berichten niet onbeantwoord te laten!

Genoeg over het logistieke en meer over het reizen zelf! Op een klein maar vervelend scooter ongelukje na kan ik helemaal niet klagen. Ik moet toegeven dat het een beetje een jammer gevoel is wanneer je het reizen wat minder begint te appreciëren. Minder appreciëren is niet echt het goede woord maar na zeer intensief rond te reizen zonder al te veel rust te nemen worden sommige dingen standaard. Het is helemaal niet zo spannend meer om je rugzak te maken en naar een andere plaats te gaan en dingen bezoeken of zien is een dagelijkse gewoonte. Ik ben het natuurlijk helemaal niet moe en ben nog steeds superblij dat ik hier ben en dit aan het doen ben maar het begint wel stilletjes aan door te wegen. Aan het eind van mijn drie maanden Australië voelde ik de vermoeidheid toeslaan. Opnieuw van land veranderen en richting Indonesië reizen heeft me wel wat energie gegeven en nu met bijna twee weken rustig aan te moeten doen wegens mijn ongelukje (ik heb jammer genoeg ook het filmen daardoor wat verwaarloost, zoals wel duidelijk zal worden in de volgende filmpjes) kan ik al niet wachten tot ik weer wat gekke dingen kan doorkruisen op mijn bucket list! Maar ook nu voel ik dat ik niet helemaal ben uitgerust of de voorbije maanden heb kunnen verwerken. Het is tegen mijn eigen verwachting in maar ik kijk er naar uit om een tijdje in Melbourne op dezelfde plaats te kunnen blijven en terug wat routine op te bouwen. Ik besef heel goed dat het niet lang zal duren tegen dat de reiskriebels het weer over nemen maar voor nu hoor je me helemaal niet treuren om terug aan het werk te gaan!

En wat nog meer na 150 dagen? Ik ben het wel echt moe om heel de tijd dezelfde kleren te dragen! De geplande post op mijn website met de inhoud van mijn rugzak laat ondertussen al lange tijd op zich wachten maar ik heb maar drie t-shirts en drie korte broeken bij! Dat wilt dus zeggen dat ik heel de tijd aan het switchen ben tussen drie dezelfde t-shirts en ik ook al 150 dagen geen lange broek meer heb gedragen. Haha, het komt er vooral op neer dat ik elke vijf dagen (jups, elke vijf en soms zelf zeven dagen! De investeringen in mijn reiskleding waren het dus alvast helemaal waard) tegen mezelf moet zeggen, allez, dit t-shirt? Dat is nu al lang geleden dat ik dat nog heb gedragen! De lawaaierige mensen, koude douches en vuile hostels uit de vorige post’s storen mij ondertussen niet meer. Die zijn een deel van mijn leefwereld. Zelfs aan die dingen geraak je helemaal gewoon! Ik heb mijn levensstandaard wat moeten verlagen, maar dat is een detail.

Ik hoor sommige onder jullie al denken, is het daar nog wel plezant? Ik kan jullie alvast verzekeren dat het hier nog steeds supergoed gaat en is en deze beslissing nog altijd een van de beste ooit is. Ondanks mijn ongelukje en de vermoeidheid heb ik het hier nog steeds ontzettend hard naar mijn zin. Het niet weten welke dag het is, wat je de volgende dag gaat doen of waar je zelfs die avond eigenlijk gaat slapen is een heerlijk gevoel! Als ze mij op een zaterdag komen vragen of mee ik iets ga drinken omdat het zaterdag is en ik helemaal geen zin heb om weg te gaan die avond, kan ik dan ook alleen maar antwoorden. Zaterdag? Het is elke dag zaterdag!

Anyway, dat zal het zijn voor deze post Ik heb over drie uur een vliegtuig, moet nog langs de apotheker, weet nog niet hoe ik aan de luchthaven zal geraken en mag de nacht weeral maar eens doorbrengen op Kuala Lumpur luchthaven (ik moet gelukkige deze keer een visum voor Maleisië aanvragen om een stempel te krijgen dat ik het land ben binnengegaan om meteen weer om te draaien het land te verlaten zodat ik voor mijn 30 dagen gratis Indonesische visum officieel Indonesië heb verlaten). Daarna weer het vliegtuig op naar Sumatra en ik heb nog helemaal geen idee wat en waar er daar te zien is of waar ik zelfs vanuit de luchthaven heen zal gaan #mydailylife

Veel liefs & love you all!

Tot snel, Yentl Doggen